smak smak smak

“smak, smak, smak” klinkt het. We zijn bij vrienden. Een goed gesetteld koppel, mooie riante villa met overdekt zwembad. Frans en Martine zijn al jaren samen. We, Jonas en ik zijn uitgenodigd om te komen eten. Mijn ogen vielen meteen wie er nog zat. Een mooie jonge blonde vrouw, groot, sportief, kortom good looking. Mijn frank viel meteen. Dat is Jonas zijn vroeger vriendinnetje Sophie met wie hij hier vroeger speelde. Jonas gaat er meteen naar toe, en geen vriendschapskusjes maar een handdruk. Ze kijken elkaar aan. Zoals je lang geleden elkaar niet hebt gezien. Elkaar van kop tot teen bekijken. En een verbaasde blik. Ik zie een mooie glimlach en een schittering in haar ogen. Ik ga haar een hand geven en kijk haar aan maar zei niks. Meteen voel ik een rivaliteit. Zij denkt wat ik denk: “Jonas ziet er goed uit, imposant, mooie glimlach en mooie blauwe ogen, hij komt zo vanuit een boekje.”

We gaan aan tafel, ik aan de kop van de tafel. Jonas en Sophie rechtover elkaar, en Frans en Martine er naast. Een goed overzicht het ik dus zoals de koning die toekijkt op de regering. Heel bewust heb ik die plaats gekozen. Het gaat al vlug over “vroeger”. Ik zit er voor spek en bonen bij. Heel goed ben ik aan het luisteren. “Weet je nog over…” en “Weet je dat nog…”. “Boring” denk ik bij mezelf. Ik staar voor mij, tot op een gegeven moment er gsm-nummers worden gedeeld en een e-mail adres. Dit onder mijn neus. Ik denk bij mezelf: “Meid, doe toch eens normaal en zoek er toch niks achter?”

Na het perfecte dessert, een dessert om U tegen te zeggen. Tiramisu met aardbeien zoals je er nog nooit één gegeten hebt. Martine heeft ze gemaakt met goeie en verse producten. Zo vergeet ik toch even mijn ergernissen. We staan op en geven iedereen nog een smakkerd uit beleefdheid, in sommige streken is dit de gewoonte, ik heb er kortom een hekel aan. Al dat geplak. Ik ga al aan de deur staan, en ik hoor: “smak, smak, smak”, ze klinken tot in Venetië, een traag klinkend geluid in mijn oren. Het galmt zelfs nog in mijn oren. Ik zie zijn handen op haar heupen. Met grote ogen kijk ik hen aan. Ik kan het niet geloven. Zijn handen gleden verder en zei tegen haar: “Ik zie je nog wel eens, het is lang geleden.”

Ik vind het allemaal nogal heel traag, in slow motion zie ik de beelden keer op keer. Ik draai me om. En stap meteen door naar de auto. Hij komt nietsvermoedend achter me aan. Geen vuiltje aan de lucht. Ik stap in, en vraag meteen wat dit allemaal wel was. Hij kijkt me verbaasd aan…. een heen-en-weer gescheld volgde tot we thuis komen. Welgeteld vijftig minuten. Eens thuis, was er geen sprake van een romantisch uitje. Hij hier en ik daar… hij in de zetel en ik kwaad in mijn bed…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Powered by WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: